Vandaag is het 25 jaar geleden dat in Nederland het eerste homohuwelijk ter wereld werd gesloten. Eindelijk legden we vast wat in een vrij land vanzelfsprekend hoort te zijn: je mag zijn wie je bent en houden van wie je wilt.
Dat is iets om trots op te zijn. In een kwart eeuw is de acceptatie van homoseksualiteit in Nederland gegroeid. Maar die vooruitgang is niet vanzelf gekomen. Die is bevochten en verdedigd. Maar die vrijheid is niet vanzelfsprekend.
De acceptatie van homoseksualiteit staat onder druk. In grote steden neemt homoacceptatie zelfs af. Daar mogen we niet voor wegkijken. En we mogen ook niet wegkijken van waar die druk vandaan komt. We moeten eerlijk durven benoemen dat religieuze opvattingen en achterblijvende integratie daarbij een rol spelen. Wie uit angst om te stigmatiseren de feiten niet meer durft te benoemen, laat uiteindelijk de vrijheid van anderen in de steek.
Ook mogen we niet naïef zijn over buitenlandse beïnvloeding. Onze vrijheden van onderwijs, religie en vereniging zijn er niet zodat onvrije regimes hier onvrijheid kunnen verspreiden. Toch zien we al jaren dat buitenlandse overheden en organisaties via geld en invloed vat proberen te krijgen op gemeenschappen in Nederland. De VVD wil dat aanpakken. Onze open samenleving mag niet misbruikt worden om intolerantie of haat te verspreiden.
Daarnaast groeit online een giftige cultuur waarin homohaat wordt genormaliseerd. In de zogenaamde manosphere krijgen jonge mannen te horen dat tolerantie een zwakte is.
Juist daarom is 25 jaar homohuwelijk niet alleen een moment om te vieren, maar ook een opdracht om onze vrijheid te verdedigen. Met duidelijke normen. Met serieuze integratie. Met goed onderwijs. Met het aanpakken van ongewenste beïnvloeding. We moeten alles op alles zetten om ervoor te zorgen dat iedereen in Nederland vrij en veilig zichzelf kan zijn.
