Michael Verheul

Samen met mijn vrouw en dochter woon ik al zo’n 17 jaar in het mooie Soest. Ik word nog steeds blij als we na een vakantie weer terug naar huis rijden. Het dorpse en groene karakter is niet vanzelfsprekend, maar is iets dat we moeten koesteren en behouden.

Na de middelbare school ben ik beroepsofficier geworden bij het Korps Mariniers. In ruim 15 jaar bij Defensie heb ik veel verschillende landen op de wereld gezien en ook op diverse plekken gewoond. De puinhopen na natuurrampen in Pakistan, Honduras en de Caribische eilanden. De ontwrichte maatschappijen in Bosnië, Irak, Afghanistan en Congo. Die ervaringen helpen mij relativeren en beseffen dat we het in Nederland goed voor elkaar hebben.

Na mijn tijd bij Defensie heb ik bij verschillende bedrijven gewerkt en ervaring opgedaan onder andere in de zorg en energietransitie. Dat deed ik in de rol van adviseur en woordvoerder voor de bestuurders. De laatste jaren voor twee bestuurders van de gemeente Hilversum dus ook de gemeentelijke wereld is niet vreemd voor mij. Na al die jaren achter een bureau zittend heb ik recent besloten dat ik het roer omgooi. Sinds een paar maanden ben ik postbode. Ik ben nu elke dag buiten op straat in ons mooie dorp. Daarbij heb ik veel contact met inwoners. Soms alleen een ‘goede morgen’, maar steeds vaker ook verhalen over wat er leeft en speelt.

Politiek heeft mij altijd getrokken. Tijdens de opleiding bij Defensie ben ik afgestudeerd in de richting politicologie en internationale betrekkingen. Ik heb voor verschillende bestuurders gewerkt die ook politiek actief waren. Altijd in de rol van adviseur/woordvoerder en dus ondersteunend aan de bestuurder. Nu is het tijd om zelf verantwoordelijkheid te nemen en bij te dragen aan het leefbaar houden van onze mooie dorpen.

We hebben het niet slecht in Soest en Soesterberg. De gemeentelijke financiën zijn gezond, we wonen in een mooie groene omgeving en inwoners die hulp of ondersteuning nodig hebben kunnen die krijgen. Maar het kan altijd beter en de komende jaren staan we voor flinke uitdagingen.

Uitdagingen op het gebied van woningbouw, het gezond houden van onze lokale economie en het betaalbaar houden van de goede zorg voor onze jeugd. Vaak staan die uitdagingen op gespannen voet met de leefbaarheid in onze mooie gemeente. Vaak maken de vele regels het lastig, bijvoorbeeld voor ondernemers. We moeten kritisch blijven op wat we als gemeente uitgeven om daarmee de lasten voor inwoners laag te houden. De gemeente is er voor de inwoners en ondernemers en niet andersom.

Voor mij moet het vanzelfsprekend zijn dat je veilig over straat kunt. Dat we normaal met elkaar omgaan en elkaar niet als vijand zien zoals in Amerika. Verbaal of zelfs fysiek geweld als iemand aangesproken wordt op zijn of haar gedrag mag niet normaal worden. Het moet vanzelfsprekend zijn dat onze kinderen straks een huisje kunnen vinden. Het is ook vanzelfsprekend dat iemand die hard werkt meer kan dan iemand die niet werkt. Alleen zo loont het om te werken.

Lokaal hebben we maar beperkte invloed op landelijke regelgeving en beleid. We kunnen er wel voor zorgen dat we scherp blijven op een eerlijke samenleving. Wie hard werkt en meedoet aan de maatschappij verdient het om geen melkkoe te worden. Wie hulp nodig heeft, moet die ook krijgen. Maar hulp moet altijd gericht zijn om zo zelfstandig mogelijk te kunnen functioneren in de maatschappij. Van mensen die hulp krijgen mogen we ook verwachten dat ze hun best doen om naar vermogen bij te dragen. In een eerlijke samenleving neemt iedereen zijn verantwoordelijkheid.