Gisteravond was er het grote raadsdebat in de raadszaal. Alle 12 partijen mochten over een bepaald thema met elkaar in gesprek. De VVD was ingedeeld in een groepje met Margot Leeuwin (PvdA), Bert Schaap (Transparant Huizen) en Bonnie Kriek (Gemeentebelangen). Wij mochten met elkaar in gesprek over het thema woningbouw. De vraag was of we meer moesten bouwen in Huizen. De verschillen werden al gauw duidelijk. Als het aan PvdA en Transparant Huizen ligt, dan leveren we kostbare openbare ruimte in, om daar woningen te bouwen. Het wensdenken bij die partijen vierde in mijn ogen hoogtij.
Ik heb een pleidooi gehouden voor het eerlijke verhaal. Huizen is één van de dichtst bebouwde Nederlandse gemeenten: vergelijkbaar met steden als Nieuwegein, Purmerend en Zoetermeer. En buiten de bebouwde kom begint ons natuurgebied. En toch lukt het ons nog om de komende periode 1200 woningen te bouwen. Waar we nog kunnen bouwen, bouwen we met voorrang voor jongeren en ouderen. Kijk maar naar de Wolfskamer, Silverdome, en Trappenberg. En we moeten ook blijven kijken naar creatieve maatregelen: optoppen, splitsen of transformeren. Maar het eerlijke verhaal is: er zijn grenzen. Met opofferen van plantsoenen en parken lossen we de woningcrisis niet op. En creëren we er een leefbaarheidscrisis bij. Als we ergens gaan bouwen, dan doen we dat alleen met draagvlak in de buurt. De afgelopen jaren had de gemeenteraad steevast oog voor de bezwaren van de buurt, als de woningbouw naar hun smaak te dichtbij kwam. En dat waren vaak ook reële bezwaren.
In mijn bijdrage heb ik daarom een pleidooi gehouden voor het eerlijke verhaal. Er zijn grenzen aan wat we kunnen realiseren. En binnen die mogelijkheden doen we ons uiterste best. Dromen is mooi, maar wensdenken brengt oplossingen niet dichterbij en dat leidt alleen maar tot teleurstellingen.
