Rond oud en nieuw ging het mis in Schuytgraaf. Grote groepen jongeren, zwaar illegaal vuurwerk, veel spanning in de wijk. En wat mij vooral bleef hangen, was niet alleen dat vuurwerk, maar het feit dat zo’n groep zich urenlang kon verzamelen. Beetje uitdagen, beetje kijken hoe ver je kunt gaan. Ondertussen zaten bewoners zich af te vragen: wanneer grijpt iemand in?
Dit was geen los incident. Dit gaat over gedrag. Over gezag. En over het moment waarop je als overheid duidelijk maakt: tot hier en niet verder.
Er waren vooraf signalen dat het onrustig kon worden. Toch is Schuytgraaf niet op tijd aangewezen als veiligheidsrisicogebied, terwijl dat in andere jaren en andere wijken wel is gebeurd. Dan kijk je achteraf toch terug en denk je: als we eerder en zichtbaarder hadden opgetreden, had het dan minder uit de hand kunnen lopen?
Daarom heb ik namens VVD Arnhem vragen gesteld aan de burgemeester. Niet om met de vinger te wijzen, maar om ervan te leren. Wat ging goed? Wat had anders gemoeten? En vooral: wat is er nodig om bij dit soort signalen sneller en steviger te kunnen optreden?
De burgemeester gaf daarbij aan, samen met politie, handhaving en ons veiligheidsteam, er alles aan te willen doen om herhaling volgend jaar te voorkomen. Dat betekent ook dat, als de situatie daarom vraagt, eerder zwaardere bevoegdheden worden ingezet. En dat er meer dan nu al gebeurt, vooraf langs wordt gegaan bij de ouders van jongeren die in beeld zijn. We zijn het in ieder geval over één ding eens: gebeurt dit volgend jaar weer, dan moet de pakkans een stuk groter zijn. Waar dan ook in Arnhem. Wat ons betreft wordt er dan niet getwijfeld: een arrestantenbus die kant op en iedereen die de boel verstoort wordt aangehouden en afgevoerd, tot de rust weer terug is in de wijk.
Mensen moeten zich veilig voelen in hun eigen wijk, zeker op momenten waarvan je weet dat de spanning kan oplopen. En raddraaiers moeten voelen dat er grenzen zijn. Niet pas als het escaleert, maar juist ook daarvoor.
Wij blijven dit volgen. Niet alleen vanuit de raadzaal, maar vooral vanuit wat bewoners ons op straat en in de wijk vertellen.
