Jarno Goosmann

Ik ben altijd bereid te luisteren, langs te komen, mee te denken, niet vanaf papier, maar in de praktijk. Je vindt mij liever in Zeist tussen de mensen dan (alleen) in de raadszaal.

Vaak spelen er meerdere belangen van verschillende inwoners en partners. Die breng ik eerst in kaart en neem ik nadrukkelijk mee in mijn afwegingen. Daarbij houden veiligheid en leefbaarheid niet op bij de gemeentegrens: daarom weeg ik ook regionale belangen mee en zet ik mij in om Zeist in regionale samenwerking stevig aan tafel te krijgen op veiligheid.

Geen loze beloftes. Wel duidelijkheid: wat kan wél, wat kan niet, en wat vraagt het aan tijd, geld en samenwerking. Liever een eerlijke route naar resultaat dan een snelle quote.

Aan het begin van deze raadsperiode zag ik dat het kennisniveau over veiligheid sterk verschilde tussen raadsleden. Dat is niet vreemd, veiligheid is breed en ingewikkeld, maar het maakt het wel lastiger om als raad scherp te sturen en te controleren.

Tijdens mijn verdere verdieping in goed bestuur werd mij duidelijk, goede besluiten beginnen met een gezamenlijk beeld van de situatie. Daarom heb ik voorgesteld om als raad periodiek met de burgemeester in gesprek te gaan over veiligheidsthema’s, niet ad hoc bij incidenten, maar structureel en vooruitkijkend.

De toenmalige burgemeester omarmde dat voorstel en inmiddels doen we dit al vier jaar. Het resultaat is dat raadsleden beter geïnformeerd zijn, eerder de juiste vragen stellen en scherper kunnen kiezen. Daarmee versterkt dit initiatief de controlerende, kaderstellende en volksvertegenwoordigende rol van de gemeenteraad, en dat komt uiteindelijk de veiligheid en leefbaarheid in Zeist ten goede.

Vanaf 2022 is er, in wisselende intensiteit, overlast rond de Steynlaan en Antonlaan, soms verplaatst dit zich naar de Emmaplein en andere plekken in het centrum. Het gaat om grote groepen jongeren, vernielingen, zwerfafval, hard rijdend verkeer, scooters die over de stoep rijden en soms ook om bedreigingen. Dat raakt bewoners, ondernemers en het veiligheidsgevoel in het centrum.

Ik ben hierover de afgelopen jaren in contact gebleven met bewoners, wijkverenigingen en ondernemers, en we hebben hiervoor bijeenkomsten georganiseerd. Daarnaast ga ik zelf regelmatig ter plaatse kijken, ook ’s avonds en ’s nachts, omdat ik het belangrijk vind om met eigen ogen te zien wat er gebeurt en wat dit betekent voor mensen die er wonen en werken.

Ik spreek ook structureel met de hulpdiensten, politie, brandweer en boa’s, om signalen te toetsen en te kijken wat er nodig is in de aanpak. Op basis van deze gesprekken, en door te luisteren naar inwoners, hebben we hiervoor in de raad en richting het college aandacht gevraagd. Dat heeft geleid tot maatregelen, zoals extra inzet van boa-capaciteit, gastheren in het gebied, extra aandacht van de politie en de inzet van jongerenwerkers.

Wat er op en rond de WA-hoeve gebeurt, heeft al jarenlang grote impact op Den Dolder. Bewoners en ondernemers ervaren overlast, spanning en onzekerheid over hun veiligheid. Na de ernstige incidenten van de afgelopen jaren is voor mij één punt glashelder, we kunnen niet langer van inwoners verwachten dat zij dit blijven dragen. Zij hebben recht op rust, duidelijkheid en een overheid die zichtbaar naast hen staat.

Daarom zet ik mij er consequent voor in dat afspraken worden nagekomen. Met Fivoor is afgesproken dat zij uiterlijk per 1 januari 2027 vertrekken, die afspraak moet leidend blijven. Niet als wens, maar als harde randvoorwaarde voor herstel van vertrouwen en perspectief voor Den Dolder.

Tegelijk ligt een groot deel van de oplossing buiten de gemeente. Zeist kan dit niet alleen, we hebben landelijke regie en doorzettingsmacht nodig, bijvoorbeeld rond alternatieve locaties, veiligheidseisen en de continuïteit van de zorgketen. Daarom heb ik meerdere keren Tweede Kamerleden uitgenodigd om ter plekke te komen kijken en in gesprek te gaan met bewoners en partners. De boodschap is helder, Den Dolder mag niet de plek blijven waar problemen worden geparkeerd, het Rijk moet meedoen om de afgesproken oplossing ook echt mogelijk te maken.

In de Veiligheidsregio Utrecht werken 26 gemeenten samen aan brandweerzorg, crisisbeheersing en voorbereiding op noodsituaties. Juist omdat veel keuzes regionaal worden gemaakt, kan een gemeenteraad pas echt sturen als raadsleden op tijd weten wat er speelt, en wanneer de belangrijke besluiten over plannen en geld worden voorbereid.

Daarom heb ik het initiatief genomen voor een raadsplatform, een netwerk van raadsleden, waaronder veiligheidswoordvoerders, uit alle 26 gemeenten. We komen een paar keer per jaar bij elkaar op vaste momenten, precies rond de periodes waarin plannen en begrotingen worden gemaakt, zodat gemeenteraden aan de voorkant kunnen meedenken en bijsturen.

Het platform neemt geen besluiten en bepaalt geen politiek standpunt, elke gemeenteraad blijft zelf verantwoordelijk en besluit in het openbaar. Het doel is wel helder, kennis delen, timing verbeteren en gemeenteraden sterker maken in hun kaderstellende en controlerende rol, zodat we betere afspraken kunnen maken over veiligheid, in plaats van pas achteraf te reageren als besluiten al zijn genomen.

Zie ook mijn essay in het magazine Binnenlands Bestuur.

Samenwerkingsverband tussen de 26 gemeenten binnen de veiligheidsregio.

Als mens, militair en veteraan vind ik het belangrijk om stil te staan bij vrijheid en democratie, omdat het waarden zijn die niet vanzelfsprekend zijn en onderhoud vragen.

Daarom heb ik als dagvoorzitter mogen bijdragen aan de dag 80 jaar vrijheid, om samen te herdenken én het gesprek te voeren over wat vrijheid in het dagelijks leven betekent.

Het doel was bewustwording vergroten, en laten zien dat vrijheid vraagt om betrokkenheid, verantwoordelijkheid en grenzen stellen waar dat nodig is.

De terugkeer van de wolf raakt inwoners direct, mensen die wandelen of hardlopen in het bos, en hondeneigenaren die hun hond uitlaten, vragen zich af wat veilig en verstandig is. Tegelijk vinden we natuur belangrijk, dat maakt het een echt dilemma, waarbij voor mij één punt helder is, de veiligheid van mensen staat vanzelfsprekend boven de veiligheid van de wolf.

Daarom heb ik een openbare informatiebijeenkomst georganiseerd, zodat wij als raad en inwoners dezelfde feiten en inzichten krijgen, en het gesprek kunnen voeren op basis van een gedeeld beeld.

De focus lag op praktische adviezen, wat weten we over wolvengedrag, wat kun je doen om risico’s te verkleinen, en wat doe je bij een ontmoeting, met speciale aandacht voor de veiligheid van mensen en honden. Ook is uitgelegd wat de gemeente en de provincie precies kunnen doen, en waar hun mogelijkheden en grenzen liggen.

Openbare informatiebijeenkomst over de wolf.

Focus op sociale veiligheid, overlast, (georganiseerde) criminaliteit en sterke regionale samenwerking, met heldere normen, duidelijke afspraken en zichtbaar contact met inwoners en buurtgroepen. Tegelijk zorgen we dat politie, handhaving, brandweer en ambulance veilig hun werk kunnen doen. Veiligheid is de basis waarop vrijheid kan bestaan, en vraagt om een gemeente die grenzen stelt, problemen aanpakt en mensen ondersteunt.

Vertrouwen groeit niet door mooie woorden, maar door herkenbaar en consequent gedrag. Voor mij betekent dat: meer inwonersgericht werken. Dus niet alleen in het gemeentehuis, maar zichtbaar in de wijk, luisteren naar wat er speelt en eerlijk zijn over wat wél en niet kan.

Daar hoort ook bij dat we terugkoppelen: wat hebben we met signalen gedaan, welke keuzes zijn er gemaakt, en waarom. En als we iets toezeggen, dan doen we wat we zeggen of we leggen tijdig uit waarom het anders loopt.

Tegelijk vraagt vertrouwen om betrouwbare keuzes en duidelijke prioriteiten. De gemeente kan niet alles tegelijk. Juist daarom is het belangrijk om belangen zorgvuldig te wegen, knopen door te hakken en helder te zijn over wat voorrang krijgt. Zo weten inwoners waar ze aan toe zijn, en kan de raad ook beter sturen en controleren.

Trots zijn op Zeist betekent ook verantwoordelijkheid nemen voor wat onze vrijheid en welvaart mogelijk maakt: een sterke rechtsstaat, veiligheid en een samenleving waarin mensen meedoen en elkaar helpen. Daarmee houden we de overheid scherp op haar kerntaak, en voorkomen we dat problemen doorschieten naar meer regels en meer dwang.

Met welvaart bedoel ik niet alleen geld, maar vooral de kwaliteit van leven in Zeist: een veilige buurt, vertrouwen in elkaar, ruimte om te ondernemen en vrijwilligers die de samenleving draaiend houden. Dat blijft zo als we verantwoordelijkheid nemen: elkaar aanspreken op gedrag, meedoen in de wijk, problemen op tijd melden, en bereid zijn om samen afspraken te maken.

Ik heb een sterke band met Zeist via mijn opa (Chris van Tellingen). Als jongetje fietste ik bij hem voorop de fiets door Zeist. Ik heb later zijn huis mogen overkopen en zijn bordje hangt er nog.
Een moment dat me is bijgebleven: als kind stond ik in het Walkartpark bij het Nederlands-Indië monument, dat op initiatief van mijn opa is opgericht. Tussen Zeistenaren, terwijl mijn opa samen met de toenmalige burgemeester sprak over vrijheid, veiligheid en de slachtoffers van Nederlands-Indië. Die verbondenheid met Zeist en haar inwoners voel ik nog steeds.

Voor ideeën, zorgen of signalen uit jouw buurt, zeker op veiligheid, leefbaarheid en vertrouwen in de politiek. Ook als je twijfelt of iets “wel politiek” is: stuur het, dan denk ik mee.

Zeker. Ik loop graag hard en combineer dat vaak met even kijken hoe het ervoor staat, zeker als ik signalen heb gekregen. Daarnaast houd ik van avontuurlijke reizen en ben ik graag op pad met vrienden. En natuurlijk parachutespringen!

Parachutespringen is mijn passie: 3000+ sprongen, Nederlandse en wereldkampioenschappen, demonstraties. Ik ben instructeur en tandemmaster. Dat vraagt om scherpe voorbereidingen, discipline en risico’s eerlijk benoemen. Precies die houding neem ik mee in de politiek: zorgvuldig, helder en gericht op resultaat.