Soms hoor je tijdens een speelafspraakje verhalen die je niet loslaten. Het verdriet van een kind, de machteloosheid van ouders, de zorgen over later – het blijft bij je. Het laat me één ding duidelijk zien: wat er in de jeugd gebeurt, bepaalt onze toekomst. Kinderen van nu worden de volwassenen van morgen. Als wij hen niet de aandacht en kansen geven die ze nodig hebben, betalen we daar later allemaal de prijs voor. Te vaak blijven we praten over geld en regels. Te laat investeren betekent extra leed – en dat is voor mij als ouder onverteerbaar.
In de politiek worden jeugdzorg, financiën en veiligheid vaak los van elkaar besproken. Maar in het dagelijks leven hangen ze nauw samen. Hulp die te laat komt of te veel wordt beperkt door bezuinigingen, schuift problemen vooruit. Goede jeugdzorg is daarom geen kostenpost, maar een investering: in kinderen, gezinnen en in een samenleving die sterker en veiliger wordt.
Ook in de jeugdzorg zelf zie ik hoe belangrijk het is dat hulp aansluit. De relatie tussen hulpverlener en kind of gezin is geen bijzaak, maar de kern. Als die verbinding er is, kan er echt iets veranderen. Dat heb ik van dichtbij ervaren. Door er vroeg bij te zijn en met de steun van een jeugdcoach zie ik stap voor stap vooruitgang: rust en perspectief keren terug. Dat laat zien dat investeren op het juiste moment écht verschil maakt. Het gaat niet om systemen, maar om mensen: kinderen, gezinnen en de professionals die hen begeleiden.
Daarom wil ik mij de komende raadsperiode vol inzetten voor jeugdzorg. Niet alleen in vergaderingen, maar vooral buiten, bij jongeren, ouders en hulpverleners. Luisteren om te weten wat er speelt, durven benoemen wat niet werkt en samen zoeken naar oplossingen of zaken agenderen totdat er beweging komt.
In Zeist zie ik bijvoorbeeld ook dat jongeren nog te vaak niet de aandacht krijgen die ze verdienen. Er is te weinig te doen, vooral in het centrum. Ze hebben geen plek om samen te komen, en gewoon jong te zijn. Jongerenwerkers doen geweldig werk, maar moeten soms naar buitenwijken uitwijken omdat er in het centrum geen ruimte is om ergens te gaan zitten. Dat is voor mij geen detail: jongeren horen zichtbaar thuis in onze gemeente.
Jeugdzorg is voor mij geen abstract dossier. Het gaat over kinderen, over jongeren, over onze gezamenlijke toekomst. Dáár wil ik mijn schouders onder zetten als moeder van drie kinderen. Vanuit de samenleving, met oog voor wat werkt en met de overtuiging dat wegkijken geen optie is.
