Terwijl wij ons als inwoners, vrijwilligers, ondernemers en politici inzetten voor een sterk en zelfstandig Wijk bij Duurstede, zien we tegelijkertijd iets gebeuren dat daar haaks op staat. Uit onvrede over het democratisch legitieme besluit om tijdelijke asielnoodopvang mogelijk te maken, kiezen sommige mensen voor intimidatie, vernieling en geweld. Wijkers tegenover Wijkers?
Waarom?
Omdat je het oneens bent met het besluit? Dat mag. Omdat je zorgen hebt over de gevolgen? Dat is begrijpelijk. Omdat je bang bent? Dat kan. Verandering roept vragen op. En zorgen over veiligheid, leefbaarheid of de toekomst van je gemeenschap verdienen het om serieus genomen te worden.
Maar wat bereiken we als we onze eigen gemeentegenoten bang maken? Wat lossen we op door mensen te intimideren, te bedreigen of eigendommen te vernielen? Wie helpen we daarmee?
Als wij zeggen dat we willen opkomen voor onze veiligheid, voor onze gemeente of voor onze manier van leven, dan moeten we onszelf ook een andere vraag stellen: wat verdedigen we eigenlijk als de uitkomst verdeeldheid, angst en schade is?
Een vrije samenleving vraagt meer van ons dan het opeisen van onze rechten. Zij vraagt ook iets van ons gedrag. Verstand. Zelfbeheersing. Eigen verantwoordelijkheid. Respect voor de ander, juist wanneer we het met die ander oneens zijn.
Wie zich zorgen maakt over de toekomst van Wijk bij Duurstede heeft alle recht om zich uit te spreken. Dat is democratie. Maar democratie betekent ook dat besluiten die op een legitieme manier tot stand zijn gekomen worden gerespecteerd, zelfs wanneer ze niet onze voorkeur hebben. Het alternatief is niet meer vrijheid, maar het recht van de hardste stem.
De filosoof Karl Popper waarschuwde dat een open samenleving alleen kan bestaan wanneer mensen conflicten met woorden uitvechten en niet met geweld. En in het denken van Elif Özmen klinkt een vergelijkbare gedachte door: vrijheid bestaat nooit los van anderen. Onze vrijheid is mogelijk dankzij de vrijheid van anderen en vraagt daarom ook verantwoordelijkheid voor anderen.
Denk daarom na over wat je je medeburgers aandoet wanneer je hen niet steunt, maar tegenwerkt. Denk na over wat je gemeenschap nodig heeft. En denk na over wat voor voorbeeld je geeft aan je kinderen, je familie en je buren.
De politie en de ME kunnen grenzen stellen. Maar zij kunnen geen gemeenschap bouwen. Dat kunnen alleen wij zelf.
Daarom een oproep aan iedereen die twijfelt, zich zorgen maakt of zich boos voelt. Richt die energie niet tegen je dorpsgenoten. Zet haar in vóór Wijk bij Duurstede. Help mee om de opvang veilig en leefbaar te laten verlopen. Houd een oogje in het zeil. Spreek elkaar aan. Ondersteun vrijwilligers, ambtenaren, bestuurders – de burgemeester. Draag bij aan rust, orde en menselijkheid.
Niet omdat iedereen hetzelfde denkt. Maar omdat we samen in dezelfde gemeenschap leven.
Vrijheid is geen bezit dat je alleen kunt vasthouden. Zij bestaat bij de gratie van anderen. Daarom is de vraag niet alleen wat Wijk bij Duurstede voor jou kan betekenen, maar ook wat jij voor Wijk bij Duurstede wilt betekenen.
Juist nu. Juist wanneer het moeilijk is. Juist wanneer we worden uitgedaagd om te laten zien wie wij werkelijk zijn.
