Iedereen doet mee

We zetten in op werk-studie trajecten en vergroten de integratie en de zelfredzaamheid van nieuwkomers in onze samenleving.

Ook nieuwe inwoners verdienen perspectief. Tilburg heeft daarnaast te maken met een krappe arbeidsmarkt. Dat biedt juist nu kansen. Bedrijven hebben mensen hard nodig en zoeken vaak ook lokaal personeel. Voor statushouders en kansrijke asielzoekers willen we daarom samen met ondernemers en onderwijsinstellingen werk-studie-trajecten opzetten. In deze trajecten leren mensen de taal, volgen ze een beroepsopleiding en doen ze direct werkervaring op bij bedrijven die personeel zoeken. Dit versnelt integratie, verhoogt zelfredzaamheid en levert gemotiveerde werknemers op. Zo versterken we niet alleen de zelfredzaamheid van mensen, maar ook de economische kracht van Tilburg.

We zorgen voor een hogere arbeidsdeelname door het te laten lonen aan het werk te gaan. Hierbij zorgen we wel dat niemand uit het vangnet van de sociale zekerheid valt.

Tegelijkertijd moet werken altijd lonen. Het mag nooit zo zijn dat iemand die een baan accepteert, financieel slechter af is door gemeentelijke regelingen die verkeerd uitpakken. Die armoedeval willen we verkleinen, niet vergroten. Armoede lossen we niet op met stapels subsidies en extra potjes, maar door mensen perspectief en kansen te geven. Sterker nog, door de wildgroei aan subsidies en extra potjes is het vaak een waar doolhof waar je door de complexiteit niet meer uit raakt. Betaald werk is en blijft daarom de sleutel om vooruit te komen en om zelfstandigheid en trots terug te krijgen. Voor wie écht niet kan werken, is er een stevig vangnet dat zekerheid biedt. Maar wie wel kan, moet ook de kans krijgen om die stap te zetten, én daarvoor beloond worden.

We voeren een maatschappelijke tegenprestatie in en zetten in op sport om ervoor te zorgen dat iedereen meedoet in onze samenleving.

De bijstand is bedoeld als tijdelijk vangnet, niet als een vast inkomen. Het is er voor mensen die tijdelijk steun nodig hebben, maar nooit om mensen stil te laten vallen. Daarom hoort er bij een uitkering ook een verantwoordelijkheid. Dat betekent een maatschappelijke tegenprestatie, altijd afgestemd op wat iemand kan. Dat kan uiteenlopen van vrijwilligerswerk bij een sportclub of buurtvereniging, tot mantelzorg, deelname aan buurtpreventie of hulp bij het schoon, groen en veilig houden van de stad. Zulke taken zorgen niet alleen voor structuur in het dagelijks leven, maar geven mensen ook sociale contacten én vergroten de kans op doorstroming naar werk. Sociaal isolement gaat vaak hand in hand gaat met armoede. Wie geen netwerk heeft, voelt zich sneller buitengesloten en heeft minder zicht op kansen. Daarom zetten we voor hen die écht niet kunnen werken extra in op sport en bewegen als middel om mensen letterlijk en figuurlijk in beweging te brengen. Sport verbindt, doorbreekt eenzaamheid en biedt energie. Het is bovendien bewezen dat wie actief is, gezonder blijft en minder snel in zwaardere zorgtrajecten terechtkomt. Dat scheelt niet alleen in kosten, maar vooral in menselijk leed. En dát is uiteindelijk het belangrijkste.