Een afscheid van Pascal Lansink-Bastemeijer
Sommige bijnamen verdwijnen na een paar weken. Andere blijven een politieke carrière lang hangen. Binnen de Rotterdamse VVD hoeft iemand maar “de Majesteit” te zeggen en iedereen weet over wie het gaat. Niet omdat Pascal Lansink-Bastemeijer zich ooit koninklijk gedroeg, maar omdat de bijnaam hem simpelweg perfect paste. En net als die bijnaam is ook Pascal al jarenlang niet meer weg te denken uit onze fractie.
Na drieëntwintig jaar neemt de Majesteit afscheid van de Rotterdamse politiek. Gelukkig niet van de VVD, niet van Rotterdam en al helemaal niet van de mensen om hem heen. Wel sluiten we een bijzonder hoofdstuk af.
Zijn politieke carrière begon in Delfshaven, waar hij actief was als deelraadslid. Vervolgens maakte hij de stap naar de gemeenteraad: eerst als burgerraadslid en vanaf 2017 als gemeenteraadslid. In 2021 werd hij fractievoorzitter van de Rotterdamse VVD, drie jaar lang gaf hij leiding aan de Rotterdamse fractie: scherp op de inhoud, ontspannen in de omgang en altijd met een gezonde dosis humor.
En humor had hij. Van die droge opmerkingen die je nog weken later terughoorde in de wandelgangen. Zo eindigde een debat waarin D66 en VVD botste over het drugsbeleid in Rotterdam met een opmerking vanuit Pascal dat “een leuke avond voor D66, kaas met een crackpijp is” tot het gelach van de raadzaal. Typisch Pascal: scherp, gevat en precies op het juiste moment.
Als raadslid stond Pascal bekend om zijn tomeloze inzet voor een veiliger Rotterdam. Hij streed voor meer cameratoezicht, “I love camera’s” werd een gevleugelde uitspraak van hem, en hij zette zich in voor de aanpak van straatintimidatie, veilige schoolroutes en veilige schoolpleinen. Maar wie Pascal kent, weet dat zijn betrokkenheid verder ging dan debatten en moties. Tijdens de campagne van 2022 veranderde de schuur van hem en zijn man in een opslag vol voetballen, zodat kinderen op Rotterdamse scholen een bal kregen om buiten te spelen. Dat is misschien wel de kern van Pascal: niet alleen plannen maken, maar ze ook gewoon uitvoeren.
Ook ondernemers konden altijd op hem rekenen. Of het nu ging om de binnenstad of Rotterdam-West, Pascal kende de ondernemers, wist wat er speelde en stond naast hen als het nodig was. En andersom wist hij zelf ook precies waar hij moest zijn voor een mooie bos bloemen of een goede fles wijn.
En natuurlijk zijn er nog zijn twee bordercollies, zijn “harige kinderen”. Jarenlang zette hij zich in voor de afschaffing van de hondenbelasting. Met succes, de hondenbelasting werd afgeschaft. Daarnaast was hij een van de drijvende krachten achter het Regenboogakkoord en zette hij zich in voor een stad waarin iedereen zichzelf kan zijn. Ook zijn inzet om sport bereikbaar te maken voor ruim 72.000 Rotterdamse kinderen met een beperking verdient blijvende waardering.
In 2024 volgde de stap naar het college als wethouder van Handhaving, Buitenruimte en Mobiliteit, later uitgebreid met Financiën. Ook daar bleef hij trouw aan zichzelf. Inhoudelijk sterk, enorm gedreven en altijd met een vleugje humor.
Hij zette stevig in op de aanpak van verkeersaso’s, seksuele straatintimidatie en ondermijnende criminaliteit. Onder zijn verantwoordelijkheid kwamen de speciale SSI-boa’s op straat om seksuele straatintimidatie harder aan te pakken. Met de inmiddels bekende drugscampagne, waarin straatnaamborden werden omgedoopt tot onder meer de “Cokesingel”, maakte hij op een opvallende manier duidelijk wat de gevolgen van drugscriminaliteit zijn. Ook de vergroening van de Meent en de herontwikkeling van het Hofplein dragen zijn handtekening. Dat zal Pascal ongetwijfeld zelf nog een aantal keer met enige trots én een knipoog vertellen.
Want vertellen, dat kan hij als geen ander.
Wie Pascal een vraag stelde, kreeg zelden een antwoord in twee zinnen. Een eenvoudige vraag mondde moeiteloos uit in een verhaal waarin geen enkel detail ontbrak. Iedere nuance kwam voorbij, ieder zijspoor werd bewandeld en voor je het wist was je twintig minuten verder. En dat vonden we (meestal) eigenlijk helemaal niet erg.
Maar Pascal was ook iemand die collega’s de ruimte gaf om te groeien. Hij werd zichtbaar enthousiast van goede ideeën en wist anderen te inspireren om die verder te brengen. Veel plannen die de afgelopen jaren zijn gerealiseerd, vonden hun oorsprong in zijn creatieve denkvermogen. Altijd betrokken, altijd bereid om mee te denken en altijd met een grap op precies het juiste moment.
De Majesteit verlaat misschien het stadhuis, maar zijn humor, zijn verhalen, zijn eindeloze beantwoordingen, zijn betrokkenheid en zijn onuitputtelijke inzet voor Rotterdam blijven nog lang onderdeel van het collectieve geheugen van de Rotterdamse VVD.
Pascal, ontzettend bedankt voor alles wat je voor Rotterdam en voor onze partij hebt betekend. We gaan je missen als wethouder, als fractiegenoot en vooral als collega.
Majesteit, bedankt.
