Nicole Eijbergen woont in Zeerijp en zet zich binnen de VVD Eemsdelta in voor leefbaarheid in dorpen, zorg en sociale samenhang. Vanuit de praktijk ziet zij hoe belangrijk nabijheid, ontmoeting en duidelijke regie zijn in kleine kernen. Volgens Nicole moet de gemeente dorpen sterker ondersteunen en zorg en welzijn beter op elkaar laten aansluiten.
Niet alles hoeft groot en ingewikkeld. Het gaat om wat werkt, dichtbij mensen
Wie door Eemsdelta rijdt, ziet meteen dat de gemeente uit veel meer bestaat dan alleen de grotere kernen. Een groot deel van de leefbaarheid wordt bepaald in dorpen, waar voorzieningen, ontmoeting en onderlinge betrokkenheid direct met elkaar samenhangen. “In de dorpen zit veel kracht. Dat moet je serieus nemen en ondersteunen, niet ingewikkelder maken.”
Volgens Nicole gaat het daarbij niet om nostalgie, maar om toekomstbestendige leefbaarheid. Gebouwen die hun oorspronkelijke functie verliezen zoals kerken of andere panden hoeven volgens haar niet automatisch leeg te raken. Met initiatief, samenwerking en een beetje steun van de gemeente kunnen zulke plekken nieuwe ontmoetingsplekken worden. Ze noemt voorbeelden waarin wonen, dagbesteding, kleine voorzieningen en ontmoeting worden gecombineerd. “Als je het slim aanpakt, verlaag je de drempel. Dan doe je gewoon mee.”
Regie in zorg en welzijn
In haar verhaal komt steeds één thema terug: regie. Nicole ziet in de praktijk dat gezinnen soms met meerdere hulpverleners te maken krijgen, zonder duidelijke afstemming. “Dan werkt iedereen vanuit zijn eigen stukje, maar mist het overzicht. Dat maakt het onnodig zwaar.” Volgens haar moet de gemeente in het sociaal domein zorgen voor meer samenhang: één duidelijke lijn, één aanspreekpunt waar mogelijk en heldere coördinatie. Daarnaast pleit ze voor meer aandacht voor preventie. “Als je pas ingrijpt wanneer het escaleert, ben je te laat.” Voor Nicole hoort daarbij ook duidelijke taal. “Veel mensen haken af als het te ingewikkeld wordt. Zeg gewoon wat je bedoelt en doe wat je belooft.”
Het gaat mis als iedereen een stukje doet, maar niemand het overzicht houdt
