Woensdag stond er een motie op de agenda over de rolstoelplekken in de nieuwe bussen. De bussen rijden inmiddels al door Arnhem en de aanbesteding is door de provincie gedaan. Toch werd onze gemeenteraad gevraagd de gedeputeerde op te roepen om de tweede rolstoelplek terug te brengen. Mijn verbazing was groot. Niet omdat toegankelijk openbaar vervoer niet belangrijk is. Als rolstoelgebruiker weet ik juist heel goed hoe belangrijk dat is. Als je iets aan deze bussen wilt veranderen, moet die discussie in Provinciale Staten worden gevoerd.
Daarnaast stonden er in de motie wat mij betreft nogal wat aannames, onder andere over het VN-Verdrag Handicap en over de gevolgen van het verdwijnen van die tweede plek. De bussen blijven toegankelijk voor rolstoelgebruikers. De discussie gaat erover dat in een deel van de nieuwe, kleinere bussen één in plaats van twee rolstoelplekken beschikbaar is. Hoe vaak twee rolstoelgebruikers tegelijkertijd van zo’n bus gebruikmaken en hoe groot het probleem in de praktijk precies is, verdient wat mij betreft een feitelijke onderbouwing.
Dat neemt niet weg dat ik het kwalijk vind dat belangenorganisaties voor mensen met een beperking onvoldoende zijn meegenomen bij de aanbesteding. Juist daar had hun ervaring van grote waarde kunnen zijn.
Maar dat betekent niet automatisch dat alle nieuwe bussen opnieuw aangepast moeten worden. Ik zie meer in praktische oplossingen: maak vooraf zichtbaar welk type bus rijdt en hoeveel rolstoelplekken die heeft, geef rolstoelgebruikers voorrang op de gedeelde plek voor rollend materieel en kijk of twee kleinere handbewogen rolstoelen, waar dat veilig mogelijk is, toch samen gebruik kunnen maken van de beschikbare ruimte.
Toegankelijkheid verdient serieuze oplossingen. Geen motie in de gemeenteraad over iets waar de gemeenteraad uiteindelijk niet over beslist.
Voor mij leverde deze discussie trouwens nog een primeur op: mijn maidenspeech in de Arnhemse gemeenteraad.
Saskia Manders-Heffener
Raadslid
