De VVD roept het college op om werk te maken van bestaanszekerheid door persoonlijke gesprekken te voeren en het Innovatielab eindelijk in praktijk te brengen. Alleen geld geven is niet genoeg—inwoners verdienen perspectief en ondersteuning richting werk. Lees hier de bijdrage van Monique
Allereerst dank aan de rekenkamer voor het onderzoek en dit rapport. We hebben hiermee volgens mij goed inzicht gekregen in de dingen die goed gaan en de dingen die beter zouden kunnen. Want het is belangrijk dat de gemeente je een steuntje in de rug kan geven als het even minder gaat, en vooral dat ze je helpt er weer bovenop te komen. Daarvoor is het van belang dat we iedereen bereiken die dat steuntje kan gebruiken.
U zult misschien niet helemaal verbaasd zijn geweest bij het lezen van het rapport. U hebt immers de VVD al jaren horen zeggen dat er service- en perspectiefgesprekken gevoerd moeten worden. En u hebt de VVD meermaals horen vragen naar de maatschappelijke en financiële effecten van de regelingen en pilots zoals het innovatielab en de doorbraakmethode. En u zal inmiddels kunnen dromen dat de VVD zegt dat het onvoldoende is om mensen alleen een geldbedrag over te maken, maar dat we moeten kijken naar ieders talent en lange termijn perspectief zoals een betaalde baan. Want dat laatste is en blijft de beste manier om in bestaanszekerheid te voorzien.
Toch zijn dit de aanbevelingen waarvan de gemeente zegt dat ze het er wel mee eens is of ter harte neemt, maar toch niet uitvoert. De blauwdruk van het innovatielab ligt er gewoon. Alles wat nodig is om die praktijk voort te zetten is aanwezig. Je moet het alleen nog doen. En al jaren vraag ik om gesprek te gaan met mensen die langdurig in de bijstand zitten. Er ligt een aangenomen motie en elk debat gaat het er weer over. En nu lezen we dat het college zegt dat er geen geld voor is. TIEM, SWT, Inkomensondersteuning en Arbeidsparticipatie kunnen deze gesprekken voeren. Als 10 medewerkers 1 gesprek per week voeren, spreken we minstens 400 mensen per jaar. Bovendien wordt de bijstand nu ambtshalve verleend dus er moet tijd over zijn. Het lijkt te ontbreken aan integraliteit en ook dat lezen we al jaren in alle stukken die hier voorbij komen. Ik vraag me dus af of de gemeente zichzelf niet in de weg zit. Het Innovatielab zei al dat organisaties vooral bezig zijn met hun eigen doelstellingen en minder met de doelstellingen van de inwoner. Al het beleid wat we hier in de afgelopen periode hebben vastgesteld is gericht op de leefwereld van de inwoner. Waarom krijgt dit college het dan niet eens voor elkaar om gewoon in gesprek te gaan met mensen over hun doelen en wensen?
De rekenkamer adviseert om scenario’s te ontwikkelen die laten zien hoe bepaalde inkomensregelingen doorwerken en daarbij inzicht te geven in zowel hoe de inwoner er financieel en sociaalmaatschappelijk op vooruit gaat als hoe kosten bespaard kunnen worden, doordat iemand de regeling niet meer nodig heeft. Het college zegt dat er een dashboard wordt ontwikkeld om de maatschappelijke effecten te monitoren, maar dat het meten van financiële bestaanszekerheid te ingewikkeld is. Dat is heel vreemd als je bedenkt dat het college wél aanleiding heeft gezien om verschillende regelingen te verhogen naar 110 of 130% van het minimumloon. Terwijl zij dus geen idee heeft wat dat doet met de financiële bestaanszekerheid van mensen en of mensen daarmee dus wel écht geholpen zijn. Wat we wel zeker weten is dat het verkleinen van het verschil in inkomen tussen wel werken en niet werken een armoedeval creëert. Als je er financieel amper op vooruit gaat als je gaat werken, maak je perspectief, ambitie, talent en vooruitgang een beetje kapot. Terwijl uit dit onderzoek duidelijk blijkt dat mensen juist die aandacht nodig hebben om dat perspectief te verwezenlijken. Dat is niet iets wat de VVD in het luchtledige al sinds jaar en dag roept, maar nu lezen we dat mensen dat echt zelf willen. De gemeente prijst zichzelf dat ze zo vooruit loopt met haar werkwijze, maar wijst wel naar andere gemeenten om te bevestigen dat ook in Zwolle het onmogelijk is om scenario’s te schetsen voor verbetering van financiële bestaanszekerheid. Ik vraag aan de wethouder om meer ambitie te tonen en gewoon aan de slag te gaan met die gesprekken en te onderzoeken wat de inkomensregelingen in financiële zin betekenen voor de bestaanszekerheid van onze inwoners.
Het is onvoldoende om alleen op te schrijven dat we willen werken aan bestaanszekerheid, je moet het ook doen. De VVD gaat in elk geval vol voor de Zwolse inwoners.
