Voorzitter,
Ruim 22 jaar geleden werd ik geboren in het Isala Ziekenhuis in het prachtige Zwolle. Daarna woonde ik korte tijd in de Kamperpoort, waarna ik naar Assendorp verhuisde, waar ik nog steeds woon. Twee verschillende wijken, maar met hetzelfde karakter en dezelfde cultuur. Wijken waar het heel normaal is om onaangekondigd via de achterdeur bij de buren binnen te lopen, waar mensen verantwoordelijkheid nemen voor een schone, opgeruimde buurt met de auto voor de deur, waar het kortom fijn en veilig wonen is.
Daarna begon mijn schooltijd: eerst op de Jenapleinschool, vervolgens op Thorbecke en uiteindelijk, tot mijn grote teleurstelling, met een studie in Deventer. Uiteraard ben ik wel in Zwolle blijven wonen.
Tijdens mijn schoolcarrière heeft één ding mij altijd gemotiveerd: uitdaging. De uitdaging om met een mavo-advies toch de havo te halen, om van die vier voor Frans toch een zes te maken en om naast mijn studie actief te worden bij een vereniging. Diezelfde uitdaging voel ik nog steeds wanneer ik mij inzet voor deze prachtige stad. Veel mensen kennen een soortgelijke uitdaging: zich inzetten als vrijwilliger, vol aan de slag gaan in hun baan of actief zijn bij de lokale sportvereniging.
Maar dit is niet voor iedereen vanzelfsprekend. Dat zien we helaas ook vandaag. Door het enorme woningtekort zijn veel Zwollenaren dak- of thuisloos. Zij moeten zich telkens afvragen waar zij die avond slapen. Daardoor kunnen zij zich niet bezighouden met de uitdagingen die zij werkelijk willen aangaan.
Ik wil beginnen met de economisch dak- en thuisloze inwoners: Zwollenaren die wel een baan hebben en geen andere problematiek ervaren, maar geen vaste woning hebben. Dat kan het gevolg zijn van het woningtekort, een scheiding of schulden na een faillissement. Deze groep heeft vaak nog geen zorgvraag, maar heeft wel het risico dat zij dit op termijn moeten krijgen. Het is daarom juist van groot belang in het kader van preventie om te voorkomen dat de problematiek van deze doelgroep uiteindelijk ook zorg nodig heeft. Daarom zijn we blij te lezen dat het college van plan is het aantal doorstroomwoningen uit te breiden van vier naar twaalf. Omdat het actieplan nog in de verkennende fase verkeert, vragen we de wethouder hoe de verdere aanpak van dak- en thuisloosheid onder deze doelgroep eruitziet en hoe dit zich verhoudt tot de preventieve aanpak.
Ten tweede wil ik aandacht vragen voor vrouwen en kinderen. Mijn fractie heeft al eerder de urgentie voor deze kwetsbare doelgroep benadrukt. Elk kind heeft een stabiele thuissituatie nodig, om te kunnen presteren op school, de sportvereniging of om gewoon buiten te spelen; een woning vormt daarvoor het belangrijkste fundament. In de brief over de ETHOS-telling lazen we duidelijke actiepunten: onder andere stevige afspraken maken met woningcorporaties over het voorkomen van uithuiszetting van jongeren en kinderen. Deze vervolgacties lezen we niet terug in het actieplan.
Mijn vraag is daarom wat de stand van van de inzet op vrouwen en kinderen zaken is en hoe dit zich verhoudt tot de Zwolse Actieagenda Dakloosheid.
Voorzitter, helaas zien we steeds vaker dat een kleine groep dak- of thuisloze mensen door hun situatie een gevaar voor zichzelf of voor hun omgeving kan vormen. Deze kleine groep mensen verdient goede zorg en mag niet aan hun lot worden overgelaten. Daarmee kan ook overlast in buurten worden voorkomen. Daarom ben ik benieuwd hoe het college de rol van dit actieplan ziet in relatie tot de ambitie uit het coalitieakkoord voor de lokale agenda Zorg en Veiligheid. Daarnaast kan Zwolle niet de opvangproblematiek van de hele regio alleen oplossen, daarom zijn we blij te lezen dat het college de regiogemeenten wil aansporen om lokale oplossingen te realiseren en zo de druk op onze stad te verminderen. Toch missen we hiervoor nog concrete acties in het plan. Kan de wethouder nader toelichten hoe het college dit voor zich ziet?
Dan tot slot de financiën, we willen een toekomstbestendig actieplan dakloosheid waar we op kunnen bouwen, zowel voor mensen die geen huis hebben als op de financiën. De gelden van het actieplan dakloosheid lopen tot 2030 en de gelden vanuit het amendement incidenteel. Er wordt aangegeven dat er op dit moment nog onduidelijkheid is over de financiering, kan de wethouder aangeven wanneer hier duidelijkheid over komt en hoe dit zich verhoudt tot de ombuiging in het sociaal domein die afgesproken is in het coalitieakkoord?
Voorzitter, uiteindelijk is dakloosheid een breed en groter probleem. Het gaat over het woningtekort, hoe we zorg verlenen aan mensen die het nodig hebben en hoe we tot slot werken aan dat zo veel mogelijk mensen in Zwolle bezig kunnen gaan met de uitdaging die hij of zij wil. Ik kijk er daarom in ieder geval naar uit om de aankomende tijd met elkaar de uitdagingen aan te gaan.
