Bijstand als springplank. Sociale voorzieningen helpen je weer op weg. Ze bieden een springplank naar werk en maatschappelijke participatie. Daarom kijken wij continu kritisch naar alle sociale voorzieningen die er zijn. Wie niet wil werken of geen inzet toont bij om- of bijscholing kan hiervoor gekort worden op zijn uitkering.
Wat lokaal kan, doen we lokaal. Zorg wordt georganiseerd dicht bij mensen die hulp nodig hebben, met steun uit de directe omgeving. Dit houdt het vertrouwd, voorkomt duurdere zorg en maakt zorg toegankelijk.
Eigen bijdrage bij draagkracht. Wie zelf een voorziening kan betalen, zoals een rollator, hoeft geen beroep te doen op gemeenschapsgeld. Dit zorgt ervoor dat belastinggeld wordt uitgegeven aan de mensen die dat het meest nodig hebben.
Gericht helpen waar nodig. Wij zetten in op de zorg die nodig is, maar blijven oog houden voor zelfredzaamheid. Hoe meer je zelf kan doen, hoe beter.
Preventieve hulp versterken. Eerst een beroep doen op laagdrempelige en preventieve hulp. Samenwerking tussen partners en sociale teams voorkomt onnodige verwijzingen naar zware zorgtrajecten. Hieronder valt in ieder geval het ontwikkelen van lokaal suïcidepreventiebeleid.
Meer inzet informele zorg. De bevolking wordt ouder en er zijn minder zorgverleners. Daardoor wordt men steeds meer afhankelijk van familie, vrienden en buren om mensen zo lang mogelijk zelfstandig te laten wonen. Dit gaan wij intensief ondersteunen.
Respect voor mantelzorgers. Mantelzorgers verdienen steun en waardering. Tijdelijk zorg kan ervoor zorgen dat zij af en toe ontlast worden, zodat zij hun belangrijke taak kunnen blijven vervullen.