De spreidingswet wordt verkocht als een wet van solidariteit. Maar wie goed kijkt, ziet iets anders. Deze wet verplicht gemeenten om asielzoekers, mensen die nog in procedure zijn, over het land te verspreiden. Tegelijkertijd verblijven ruim 19.000 statushouders nog steeds in asielopvanglocaties.
Dat wringt. En wat ons betreft is dat niet solidair, maar asociaal.
Wie help je nu écht?
Statushouders hebben een verblijfsvergunning. Zij mogen hier blijven. Zij mogen werken. Zij moeten integreren. Zij moeten hun leven hier opbouwen.
Maar zolang zij in een asielzoekerscentrum blijven zitten, kan dat niet. Geen vaste huisvesting. Geen stabiele basis. Geen volwaardige start.
Door in het kader van de spreidingswet vooral asielzoekers te verdelen over gemeenten, blijft deze groep statushouders onnodig in de opvang. Daarmee blokkeer je niet alleen opvangplekken, maar vooral hun toekomst.
Dat is geen menselijke maat. Dat is systeemdenken.
“Maar er is toch al een taakstelling?”
Dat klopt. In het kader van de Huisvestingswet krijgen gemeenten ieder half jaar een taakstelling om statushouders te huisvesten. Dat systeem bestaat al jaren.
Maar de spreidingswet komt daar bóvenop. Gemeenten krijgen dus twee opdrachten:
- Huisvest statushouders (taakstelling).
- Vang daarnaast ook asielzoekers op (spreidingswet).
Dat betekent in de praktijk: méér druk op gemeenten, méér druk op voorzieningen, méér druk op wijken. Wat ons betreft kan dat socialer én verstandiger.
Kies voor integratie, niet voor stapeling
Wij vinden het logischer om de opdracht uit de spreidingswet in te vullen via de huisvesting van statushouders.
Dat betekent:
- Voorrang geven aan het uitplaatsen van statushouders uit asielopvang.
- Hen tijdelijke huisvesting bieden, zodat zij kunnen werken, leren en bijdragen.
- Die huisvesting zó organiseren dat dit geen extra druk legt op de woningvoorraad.
Daarmee opvangplekken vrijmaken voor mensen die nog in procedure zijn.
Zo help je twee groepen tegelijk:
- Statushouders krijgen perspectief.
- De druk op asielopvang vermindert.
Dat is pas effectief én sociaal beleid.
Integratie is geen vrijblijvende keuze
Als mensen hier mogen blijven, verwachten wij ook iets terug. Dat is geen hardheid, dat is duidelijkheid.
De lijn van de VVD Valkenswaard is helder:
- Snelle en verplichte inburgering.
- Werk vanaf dag één centraal.
- Geen uitkering zonder tegenprestatie.
- Beheersing van de Nederlandse taal als basisvoorwaarde.
- Sancties bij het niet nakomen van verplichtingen.
Integratie is geen recht zonder plicht. Wie hier een toekomst krijgt, moet die toekomst ook actief vormgeven.
Dat vraagt iets van nieuwkomers.
Maar het vraagt ook dat wij hen niet maanden of jaren in opvanglocaties laten wachten.
Echte solidariteit vraagt keuzes
Solidariteit betekent niet: problemen doorschuiven naar gemeenten.
Solidariteit betekent niet: twee systemen bovenop elkaar stapelen.
Solidariteit betekent niet: statushouders vasthouden in opvang.
Solidariteit betekent: mensen die mogen blijven zo snel mogelijk laten meedoen.
Daarom vinden wij de huidige uitwerking van de spreidingswet asociaal. Niet omdat wij tegen opvang zijn. Maar omdat wij vinden dat beleid mensen vooruit moet helpen, niet vast moet zetten.
Kies voor integratie.
Kies voor duidelijkheid.
Kies voor beleid dat werkt.
