Blog van de fractievoorzitter
Where you stand, depends on where you sit. Iedereen kijkt vanuit zijn eigen gekleurde bril naar de werkelijkheid. Daar moest ik aan denken toen ik vandaag de collegereactie zag op de resultaten van de inwonerspeiling over de opvang van vluchtelingen. Het college zegt terecht dat het geen draagvlakmeting is. Daarvoor is de opzet niet geschikt. Het college kijkt in de reactie vooral naar de vraag wat er voor nodig is om de opvang mogelijk te maken. Nadat die zeven punten zijn geadresseerd, kom er nog een achtste punt: oh ja, er is ook nog zoiets als zorgen en weerstand. De voorstanders van vluchtelingenopvang op het gemeentehuis hadden overduidelijk de pen vast. Ik zou zelf gekozen hebben voor een andere toonzetting en zeker voor een andere volgorde.
Als je het IPSOS-rapport leest, dan kun je niet anders dan concluderen dat er hooguit sprake is van een heel broos draagvlak. Er zijn grote bezwaren, omdat onze gemeente al volgebouwd is. Er zijn grote zorgen geuit over de mogelijke overlast die het met zich meebrengt en over de veiligheidsaspecten. Dat wordt soms in felle bewoordingen geuit. Sommige uitlatingen gaan over de schreef. Het is meer dan terecht dat het college geen platform biedt voor discriminerende uitlatingen en dat die uitlatingen daarom zijn weggelakt. Maar dat is geen reden om maar voorbij te gaan aan de zorgen van mensen. En daar wringt nou net de schoen wat mij betreft.
Voor de zomervakantie hebben we bijna raadsbreed een aanpak vastgesteld. De collega’s van PRO wilden liever veel sneller doorpakken. Waar zij zo snel mogelijk wilden voldoen aan de aantallen uit de Spreidingswet, wilden sommige andere partijen ieder geitenpaadje benutten om de opvang maar zo lang mogelijk uit te stellen. Uiteindelijk hebben we elkaar gevonden in een aanpak. En ik realiseer me maar al te goed dat sommige partijen wat hadden uit te leggen naar hun achterban.
En als ik nu naar de toon van de mededeling kijk, dan heeft het er alle schijn van dat het college vergeten is dat de raad voor de zomervakantie zo’n broos akkoord heeft gesloten. Ik zou ervoor gekozen hebben om wat nadrukkelijker de zorgen van mensen als vertrekpunt te nemen.
Ik heb er in het verleden geen geheim van gemaakt dat de VVD van mening is dat het Rijk de problemen over zichzelf heeft afgeroepen door drastisch te bezuinigen op de opvanglocaties. Nu de instroom weer wat is toegenomen mogen de gemeenten het oplossen. Het feit dat het Rijk in mag grijpen, in wat toch een lokale aangelegenheid is, namelijk: wat gaan we waar bouwen, is in mijn ogen een schending van de gemeentelijke autonomie. De gemeenteraad bepaalt óf en waar we gaan bouwen. En niemand anders. Als wij al ergens gaan bouwen, dan doen we dat bij voorkeur voor onze ouderen en onze jongeren. Mocht het kabinet onderweg demissionair raken, dan vind ik het voor de hand liggen dat we als gemeente weer even op de rem gaan staan bij het realiseren van de opvangvoorzieningen.
Maar zover is het niet en de wet ligt er nu eenmaal. Dus als de raad een keuze heeft gemaakt over de locaties, dan zal het college in gesprek moeten om te kijken hoe er een toereikend draagvlak kan worden verkregen. In het coalitieakkoord hebben we afgesproken dat de zorgen serieus moeten zijn meegewogen en waar mogelijk vertaald moeten zijn naar maatregelen. Bovendien moeten er concrete afspraken zijn gemaakt over veiligheid, communicatie, toezicht en evaluatie. Dat zijn cruciale randvoorwaarden voor de politieke steun van een meerderheid van de raad. In ieder geval voor de VVD.
Het creëren van draagvlak, zeker in zo’n broos traject als dit, begint dan ook bij het geloofwaardig uitdragen dat je de zorgen van mensen serieus neemt. Als je daar te gemakkelijk aan voorbij gaat, ondermijn je uiteindelijk het broodnodige draagvlak onder een toch al broos proces.
