Wie de Philips Fruittuin kent, weet: dit is veel meer dan een fruitbedrijf. Het is een plek waar stad en platteland samenkomen, waar je eet wat er groeit, en waar ontmoeting net zo belangrijk is als ondernemen. Achter dit Eindhovense icoon staat Carlos Faes, ondernemer in hart en nieren, gedreven door passie.
“Winst? Die komt bij mij ergens op plek drie,” zegt Carlos met een glimlach. “Het begint met liefde voor het vak.”
Van vakantiewerk tot levenswerk
Die liefde ontstond al vroeg. Op zijn twaalfde werkte Carlos tijdens vakanties bij een fruitteler in Waterlandkerkje, Zeeuws-Vlaanderen. Na de middelbare school volgde hij de fruitteeltopleiding in Tiel en daarna bedrijfseconomie in Tilburg. Een bijzondere combinatie van praktijk en theorie, die later van onschatbare waarde bleek.
Via een vakblad stuitte hij op een vacature in Eindhoven. Een zekere meneer Philips zocht een bedrijfsleider. “Die naam deed toen nog geen belletje rinkelen,” vertelt hij. Pas na navraag besefte hij bij wie hij had gesolliciteerd.
De sollicitatie verliep stroef. Totdat ze samen door de boomgaarden liepen. “Daar kwam de passie los.” Het ging om 25 hectare boomgaard die Frits Philips wilde afstoten. Carlos kreeg twee weken bedenktijd, maar diezelfde avond ging de telefoon al met de vraag of hij maandag kon beginnen. Hij was pas 22 jaar oud.
Een visie die zijn tijd vooruit was
Samen met zijn vriendin, inmiddels zijn vrouw Anneke, ontwikkelde hij een heldere visie met drie pijlers:
- een fruitbedrijf ín de stad,
- duurzaam verbinden van stad en platteland,
- lokaal produceren én lokaal verkopen.
We spreken over 1994. Duurzaamheid was toen nog geen modewoord, maar voor Carlos en Anneke een vanzelfsprekendheid.
Financiering regelen moesten ze zelf. Bij de bank stonden ze na vijftien minuten alweer buiten. Toen Carlos dit aan Frits Philips vertelde, zei die: “Ik had verwacht dat je snel terug zou zijn, maar niet zó snel.” Uiteindelijk belde Frits Philips zelf de bank en stond hij een jaar garant. Het bedrijf kon van start.
Ondernemen met lef en geduld
De oorspronkelijke 25 hectare werd gehalveerd. De boomgaard werd verduurzaamd en er werd gezocht naar een verdienmodel dat paste bij de visie: een pannenkoekenhuis, een landwinkel, een vergaderplek. “Alles wat je kunt eten uit de fruittuin, zit ook in de pannenkoek,” zegt Carlos. Ontmoeting, bezinning en genieten staan centraal.
Na zeven à acht jaar stond het bedrijf financieel stevig. Maar voordat horeca en detailhandel mogelijk waren, moest het bestemmingsplan worden aangepast. Dat proces duurde acht jaar. “Ondernemen vraagt soms vooral heel veel doorzettingsvermogen.”
Trots, toekomst en verantwoordelijkheid
Waar is hij het meest trots op? “Op onze vier kinderen. Daarna op het concept. En ook op de visie die Anton Philips al in 1928 had, dat dit gebied een parel moest zijn. Dat is het nog steeds.”
Alle kinderen zijn betrokken bij het bedrijf, werken doen ze er nog niet, maar dat gaat in de toekomst zeker gebeuren.
De Philips Fruittuin wordt ook wel de groene long van Eindhoven genoemd. Carlos is nauw betrokken bij de ontwikkeling van het Brainportpark, waaronder de aankoop van De Wielewaal. “Een visie met lef is nodig, maar je moet ook kritisch blijven.”
De grootste uitdaging voor de toekomst? De uitputting van de grond na bijna honderd jaar teelt. Carlos werkt aan innovatieve oplossingen, waaronder een voedselbos van twee hectare met veel verschillende fruitsoorten.
Verbinden, samen doen
De aantrekkingskracht op internationals verklaart hij eenvoudig: “Het is puur eten, het is beleven.” Plukdagen zijn een groot succes; ongeveer de helft van de oogst wordt geplukt door Eindhovenaren zelf. Jaarlijks begeleidt Anneke bovendien 2.500 tot 3.000 scholieren op de Fruittuin.
Zijn tips voor de stad en de regio zijn helder:
“Doe het samen. Ga in gesprek met bewoners en ondernemers. Zorg voor een duidelijke visie, met een helicopterview richting 2050. Wees transparant en neem mensen mee.”
Over vijf jaar is Carlos er zeker nog, maar in een andere rol. Zijn motto blijft onveranderd:
“Het moet lukken.”
