nieuws-image
12 september 2018
Jeanine Hennis vertrekt uit Tweede Kamer

Geachte voorzitter,
Beste Khadija,

Bij het schrijven van een afscheidsbrief ontkom je er niet aan om ook even terug te blikken op de periode die achter je ligt.

Alweer vierentwintig jaar geleden zette ik de eerste stappen op een pad dat nu een andere wending neemt. Ik ging van start bij de Europese Commissie in Brussel. Na een paar jaar verhuisde ik naar Letland. Voor diezelfde Commissie. Een land waar de erfenissen van het Sovjet-verleden, op dat moment, nog goed voelbaar waren.

Het is geen geheim dat mijn Letse tijd een onuitwisbare indruk op me heeft gemaakt. Meer dan ooit besefte ik dat onze vrijheid fragiel is. Kostbaar. Een groot goed dat je moet liefhebben en verdedigen. Het werd mijn rode draad. Zo ook in 2004, toen ik voor de VVD mocht plaats nemen in het Europees Parlement.

In 2010 maakte ik de overstap naar de Tweede Kamer. Dat was best even wennen. Den Haag als middelpunt van de wereld. De mores. Fractiediscipline. Coalitieoverleg. Als nieuw Kamerlid kwam ik er al snel achter dat ‘vrijheid’ in ieder geval niet betekent dat je interviews mag geven over de portefeuilles van collega’s. Al doende leert men. Wat een vak. Maar vooral: wat een bijzonder en prachtig ambt.

Begin november 2012 trad ik aan als minister van Defensie in Rutte II. Vijf intensieve jaren volgden. Een organisatie met een duidelijke kerntaak: ‘beschermen wat ons dierbaar is’. Hier wil je voor knokken. Het ging niet vanzelf maar de weg omhoog wordt inmiddels bewandeld. Defensie is er echter nog niet. En ik hoop zeer dat ook de komende jaren verder wordt doorgepakt. In een wereld waar conflicten en instabiliteit welig tieren, kunnen we het ons nu eenmaal niet veroorloven om weg te kijken.

Afgelopen oktober keerde ik terug in uw Kamer. Opnieuw was het wennen. Maar opnieuw was het, boven alles, een voorrecht.

En dan nu een volgende stap. Irak wordt de komende jaren mijn standplaats. Een land dat voor grootse uitdagingen staat. Een land waar mensen wonen zoals u en ik. Maar ook een land waar een vrije en veilige omgeving geenszins een gegeven is.

Voorzitter, ik ben dankbaar voor de collegialiteit, steun en support die ik steeds weer heb mogen ervaren. Van u allen, en mijn fractiegenoten in het bijzonder. Ook dank ik nadrukkelijk alle medewerkers in welke functie dan ook. Zij faciliteren ons op werkelijk álle mogelijke manieren en maken een leven in dit huis nóg mooier. Grote, grote dank daarvoor!

Ik geef toe: het Binnenhof verlaten, valt me zwaarder dan ik op voorhand had verwacht.

Eén ding moet mij nog van het hart. De komende jaren viert Nederland 75 jaar bevrijding en vrijheid. Daar mogen we trots op zijn.

Tegelijkertijd worden verworvenheden en zekerheden, die lange tijd zo rotsvast leken, in toenemende mate ter discussie gesteld. Ook het bestaansrecht van internationale instituten en samenwerkingsverbanden wordt steeds vaker in twijfel getrokken. Maar het zoeken naar een zondebok voor zaken die ons niet bevallen – al dan niet aangemoedigd door ‘zij’ die een karikatuur maken van wat er hier in Den Haag, in Brussel of bijvoorbeeld New York gebeurt – is niet zonder risico’s.

Natuurlijk, niet alles laat zich altijd zomaar in klinkende munt vertalen. De wereld is complex, problemen zijn ingewikkeld en de oplossingen zelden eenvoudig. Maar onder de streep is de waarde van samenwerken immens. Vergaande polarisatie, in eigen land of daarbuiten, zal ons bitter weinig brengen.

Mevrouw de Voorzitter, nogmaals grote dank!

 

Vele hartelijke groeten,

Jeanine Hennis-Plasschaert

Heb je een vraag? App ons!
Whatsapp +31623937475