Wachtgeld
Politieke functies brengen een bepaalde onzekerheid met zich mee, waar onverwacht een einde aan kan komen. Denk aan een minister die van de een op de andere dag moet aftreden.
Denk aan de situatie dat er vervroegde verkiezingen worden uitgeschreven en een lid van de Tweede Kamer onverwacht niet in de Kamerbankjes terugkeert. Er is dan geen ontslagbescherming. Het is waar dat er in het bedrijfsleven ook onzekerheden zijn, maar 'het zijn van politicus' is toch anders dan het hebben van een baan in het bedrijfsleven, waar sprake is van enige ontslagbescherming. Daar komt bij dat politici veelvuldig in de openbaarheid optreden met het risico op afbreuk van deze personen. Het is ook nog maar de vraag of zonder een aparte regeling mensen bereid zouden zijn om lid van een vertegenwoordigend orgaan (zoals de Tweede Kamer) of van een bestuur (zoals wethouder) te worden dan wel om minister te worden. Politieke ambtsdragers (politici) vervullen dus een bijzonder ambt, dat bijzondere risico’s met zich meebrengt. Daarom is de VVD voorstander van een wachtgeldregeling voor politici.
Afhankelijk van de leeftijd en het aantal jaren dat politici actief zijn geweest, is er recht op wachtgeld. Naar de mening van de VVD behoeft de huidige wachtgeldregeling voor politici aanpassing. In het licht van de aanscherping van de sociale zekerheidswetten voor gewone werknemers is een sollicitatieplicht voor gewezen politieke ambtsdragers een logische stap. Ook anderszins staat de VVD achter voorstellen die de duur van het recht op wachtgeld beperken (zie de bij de Tweede Kamer aanhangige wetsvoorstellen). De VVD is voor versobering van de uitkeringsaanspraken van politici. Het is logisch dat de arbeidsvoorwaarden en de sociale zekerheid van politieke ambtsdragers meer in lijn met die van gewone werknemers worden gebracht. Maar anderzijds is, gelet op de bijzondere positie van politieke ambtsdragers, een enigszins afwijkend regime te rechtvaardigen.
Tot slot
De VVD is geen voorstander van wachtgeldregelingen voor leden van gemeenteraden en provinciale staten. Dit betreft nevenfuncties en geen hoofdfuncties.
Woordvoerder: Willibrord van Beek (www.willibrordvanbeek.nl)
