Korps Mariniers 350 jaar: "Het is een band of brothers"

Door VVD op 12 december 2015

Al 350 jaar wagen onze mariniers hun leven voor onze vrijheid. Daar zijn we hen erg dankbaar voor. Deze week viert het Korps Mariniers deze bijzondere gebeurtenis. Oud-marinier en huidig Eerste Kamerlid Frank van Kappen: "Er zit een methode in de waanzin."

Frank van Kappen (74) vertelt met zichtbaar plezier over zijn verleden bij het Korps Mariniers. Tijdens het gesprek glinsteren de ogen als het gaat over kameraadschap en het soms intense gevoel van onoverwinnelijkheid. Na een spontane rondleiding door de Eerste Kamer waarin de Nederlandse geschiedenis in duikvlucht wordt genomen, komt het gesprek als vanzelf op zijn bestaan als marinier.

"Waarom moet dit allemaal?"

De opleiding is hard en zwaar. In het begin denk je: 'wat een waanzin, waarom moet dit allemaal?' Gaandeweg ontdek je dat er methode zit in de waanzin. Bij de mariniers is het zo; je hoort erbij of je hoort er niet bij. Dat is keihard.

"Het is een band of brothers"

Ja, ik zie mezelf nog steeds als marinier. Ook nu ik de dienst uit ben. Eens marinier, altijd marinier. Dat wordt in je ziel gegrift. Je komt allemaal binnen, je bent bruin, wit of zwart, christen of moslim. Als je door die mariniersopleiding bent, vervalt dat allemaal. Het is een band of brothers, geen vriendschap. Je moet zeker weten dat je die vent naast je in de schuttersput kan vertrouwen. Hij laat mij nooit vallen. Ik hem niet. Dat is kameraadschap.

Als commandant Nederlandse strijdmacht in het Caraïbisch Gebied Als commandant Nederlandse Strijdmacht in het Caribisch gebied

"Het was heel primitief"

Van '64 tot eind '98 heb ik bij Defensie gediend. Ik denk dat er zonder het Korps Mariniers niets van mij terechtgekomen zou zijn. Ik ben in 1941 geboren in Indonesië. In de oorlog is mijn vader krijgsgevangene gemaakt. Mijn moeder en ik gingen het Jappenkamp in. Het was heel primitief. Na de oorlog woonden we enkele jaren in Nieuw-Guinea waarna we naar Nederland vertrokken.

"Verrek, die zitten in Nieuw-Guinea"

Ik wist niet zoveel af van het Korps Mariniers. Even kijken wat ze deden en verrek, die zitten in Nieuw-Guinea! Als ik officier word, kan ik weer terug. Naar Zebedeüs, de grote inheemse Papoea, waarmee ik op varkens joeg, speren maakte, de meest krankzinnige dingen uithaalde.

"Al mijn vriendjes rollebollen"

Dan zat ik 's ochtends om zes uur op de rand van mijn bed en trok die loodzware schoenen weer aan. De verplichte ochtendsport. Dan dacht ik soms: 'jongens, jongens'. Al mijn vriendjes rollebollen met leuke meiden. Elke keer denk je: 'verdomme ik houd ermee op, maar niet nu. Want dan denken ze dat ik het niet kan.'

"We hebben een geweer en een hoop honger"

De humor is nooit veranderd. Dat is een van de dingen die ik nog altijd mis. Het is een soort galgenhumor. We reden nog rond in oude Canadese Fords. Nou, zei de sergeant dan: "We hebben een geweer en een hoop honger, en we hebben misschien niet de beste spullen, maar we hebben elkaar."

Als militair adviseur van de secretaris-generaal van de VN tussen rebellenleiders in Angola Tussen strijdende rebellengroepen in Angola midden jaren negentig

"Dan lig je in de bittere kou"

Behalve het veldwerk bij de mariniers heb ik ook meerdere keren gevaren zowel op onze eigen vloot, maar ook bij de Engelse en Amerikaanse marine. Kwam als jong broekie op Curaçao en later als commandant Nederlandse Strijdmacht in het Caribisch gebied. Na het behalen van de groene baret bij het Korps Commandotroepen, ben ik ook opgeleid tot Mountain and Arctic Warfare Survival Instructor. Heb meerdere keren in de arctic geopereerd met gevechtseenheden van de mariniers. Dan lig je in de bittere kou.

Midden jaren negentig was ik hoogste militair adviseur van eerst secretaris-generaal van de Verenigde Naties Boutros-Ghali en later Kofi Annan. Ja, bijzonder dat ik dat allemaal mee heb mogen maken.

"Niet zeuren Frank"

Het was ook in mijn tijd als adviseur van de VN dat ik voor het eerst terugging naar Indonesië. Ik wilde nooit terug. Wij Nederlanders zijn daar natuurlijk niet zo prettig weggegaan. Annan zei tegen mij: "De Indonesiërs willen met je praten en we hebben ze nodig. Je moet niet zeuren Frank." Ik stapte het vliegtuig uit en rook meteen die typische geur van kruidnagelsigaretten, hoorde de heksenketel van al die taxi's. Ik had echt het gevoel hier hoor ik thuis.

In de Eerste Kamer In de Eerste Kamer

"Je fikst het of je fikst het niet"

Ik ben er trots op dat we het 350 jaar uitgehouden hebben. Je hebt die specifieke cultuur van het Korps Mariniers. Probeer het niet in een academisch boekwerk samen te vatten, dat lukt waarschijnlijk niet. Het is erin ingeslepen, de korpsgeest. Of je nou één of 38 jaar marinier bent geweest. In essentie is dat hetzelfde als in mijn tijd. Je fikst het of je fikst het niet.

"We zijn marinier"

Het is iets dat je zelfs meeneemt op de laatste verkenningspatrouille in het oneindige die we nu eenmaal allemaal moeten lopen als je dit tranendal verlaat. Dan ga je het onbekende in. Maar één ding hebben we gemeen: we zijn marinier.

Doneren

Investeer nu in de VVD en kies voor een gezonde economie. Kies een bedrag:

U kunt uw bijdrage tevens storten op rekening NL29 ABNA 0630 4975 16 ten name van VVD te Den Haag onder vermelding van “Donatie”.